Συνέντευξη στο vouliwatch.gr
Αυτό είναι το μήνυμα της Ελίζας Βόζεμπεργκ, η οποία μας καλωσόρισε θερμά στο γραφείο της στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σε μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης. Μας ανέλυσε το ζήτημα του προσφυγικού -μεταναστευτικού και τις προεκτάσεις του στις σχέσεις της Τουρκίας με την Ελλάδα αλλά και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Παρέθεσε τις απόψεις της σε επίκαιρα ζητήματα θεμελιωδών δικαιωμάτων, μας μίλησε για τον τουρισμό και τόνισε ότι ο ρόλος του ευρωβουλευτή είναι να πρεσβεύει και να υποστηρίζει στην Ευρώπη τα συμφέροντα της πατρίδας του. Διαβάστε τη συνέντευξή της και αναμένει τις ερωτήσεις σας.
Με αφορμή την πρόσφατη τρομοκρατική επίθεση στο Παρίσι, θα θέλαμε το σχόλιό σας.
Τα πολλαπλά τρομοκρατικά χτυπήματα από εξτρεμιστές τρομοκράτες, στο Παρίσι αποπνέουν τυφλό μίσος κατά της ανθρωπότητας και του δυτικού πολιτισμού. Είναι ταυτόχρονα το τίμημα της Δημοκρατίας για τις ανοιχτές κοινωνίες και την ελευθερία διακίνησης ανθρώπων και ιδεών. Σήμερα είναι ημέρα πένθους για τη Γαλλία και την Ευρώπη. Όμως ο στόχος των τρομοκρατών για την επικράτηση του φόβου και της ξενοφοβίας δεν πρέπει να κυριαρχήσει.Το φαινόμενο ελλοχεύει τον κίνδυνο να οδηγήσει συγκεκριμένα κράτη μέλη να κλείσουν τα σύνορα καθώς και την ενίσχυση ακραίων φασιστικών συμπτωμάτων, όπως το Εθνικό Μέτωπο στη Γαλλία. Η Ευρώπη πρέπει να επανεξετάσει την πολιτική της ως προς τις σχέσεις της με τις χώρες προέλευσης και διέλευσης μεταναστών και προσφύγων, χωρίς να σημαίνει ότι οι οργανωμένοι τρομοκράτες κατ’ ανάγκη συνδέονται με το προσφυγικό πρόβλημα. Όμως, η ευρωπαϊκή πολιτική των ανοικτών συνόρων είναι μια δημοκρατική κατάκτηση που προέχει να θωρακισθεί με κανόνες. Άλλο κλειστά σύνορα άλλο ελεγχόμενα. Η οργανωμένη τρομοκρατία με στρατευμένους καμικάζι που θυσιάζονται σκορπώντας το θάνατο στο όνομα τυφλού θρησκευτικού φανατισμού είναι φαινόμενο που δεν μπορεί να ελεγχθεί αποτελεσματικά ,εύκολα ή γρήγορα. Απαιτείται κοινή Ευρωπαϊκή πολιτική κατά του ρατσισμού και της ξενοφοβίας .Κυρίως όμως, χρειάζεται επαναπροσδιορισμός μιας κοινής Ευρωπαϊκής στρατηγικής ασύλου και μετανάστευσης με αλλαγή του Δουβλίνου, νέο νομοθετικό πλαίσιο για την επανεγκατάσταση προσφύγων από τις χώρες διέλευσης, άμεση υλοποίηση των αποφάσεων του Συμβουλίου για τη μετεγκατάσταση προσφύγων και συνεργασία με την Τουρκία ως στρατηγικό εταίρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μετά τη σοκαριστική τρομοκρατική επίθεση στο Παρίσι, η Ευρώπη πρέπει να βγει ενισχυμένη. Η δημοκρατία ούτε απειλείται ούτε φοβάται. Και οι κατακτήσεις του δυτικού πολιτισμού γεννήθηκαν για να επιβιώσουν!
ΓΚ: Να σας ευχαριστήσω θερμά γιατί είστε από τους ευρωβουλευτές που ανταποκρίθηκαν πρώτοι στην πρόσκλησή μας για παραχώρηση συνέντευξης. Μιλήστε μας για τις δραστηριότητές σας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αλλά και τις προτεραιότητές σας για το 2016.
ΕΒ: Είναι δική μου η τιμή. Ως ευρωβουλευτές, οφείλουμε να ενημερώνουμε για τις δραστηριότητές μας αλλά και για τους τομείς που έχουμε αναλάβει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Καταρχάς να πω ότι μετέχω σε τρεις Επιτροπές: στην Επιτροπή Μεταφορών, Ναυτιλίας και Τουρισμού (TRAN) και στην Επιτροπή Πολιτικών Ελευθεριών Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων (LIBE), στην οποία εντάσσεται, μεταξύ άλλων, το προσφυγικό – μεταναστευτικό ζήτημα και η πάταξη του διεθνούς οργανωμένου εγκλήματος. Είμαι επίσης μέλος της Επιτροπής Δικαιωμάτων των Γυναικών και Ισότητας των Φύλων (FEMM). Είχα την τιμή να μου ανατεθούν, μέχρι στιγμής, η έκθεση που αφορά στις «γυάλινες οροφές» (glass ceilings) δηλαδή στα εμπόδια που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες κατά την επαγγελματική τους εξέλιξη σε ανώτατα αξιώματα, ιδιαίτερα στον ακαδημαϊκό χώρο και την έρευνα καθώς και η έκθεση για την κατάσταση των θεμελιωδών δικαιωμάτων στην ΕΕ για τα έτη 2013-2014. Οι εκθέσεις αυτές ολοκληρώθηκαν με επιτυχία τον περασμένο Σεπτέμβριο. Παράλληλα, έχω αναλάβει την έκθεση για την οργάνωση και τη χρηματοοικονομική διαφάνεια των λιμένων που ανήκουν στα διευρωπαϊκά δίκτυα μεταφοράς, που είναι ιδιαίτερα σημαντική για τη χώρα μας λόγω της ναυτικής μας παράδοσης. Η έκθεση αυτή , βρίσκεται σε εξέλιξη, ενώ, παράλληλα, ασχολούμαι με το χαρτοφυλάκιο του τουρισμού και της ναυτιλίας, ξεχωριστά. Τέλος, δραστηριοποιούμαι δυναμικά στο μεταναστευτικό-προσφυγικό ζήτημα, γιατί πιστεύω ότι, ως χώρα, μας αφορά όλους και συναρτάται άμεσα με την οικονομία μας. Είναι ένα «κομμάτι αγκάθι», κι όπως έχω πει κατ’ επανάληψη, «μια εν δυνάμει, ωρολογιακή βόμβα που θα μπορούσε να κλονίσει τις δομές της Ευρωπαϊκής Ένωσης».
ΓΚ: «Το προσφυγικό θέμα κινδυνεύει να αποδειχτεί μια ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης». Ήταν η δήλωση, στην τελευταία παρέμβασή σας στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις 27 Οκτωβρίου 2015. Πριν από μερικές ημέρες, καταθέσατε επίσης, ερώτηση προς την Ε. Επιτροπή, σχετικά με την δημιουργία κέντρων καταγραφής “hotspots” στα Τουρκικά παράλια αντί για τα ελληνικά νησιά. Ποιές κατά τη γνώμη σας είναι οι μεγαλύτερες προκλήσεις και ποιες προϋποθέσεις χρειάζονται για την αποτελεσματική διαχείριση της προσφυγικής κρίσης τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε εθνικό επίπεδο;
ΕΒ: Θα σας δώσω μια συνοπτική κι όσο μπορώ πιο ολοκληρωμένη περιγραφή του ζητήματος, με το οποίο ασχολήθηκα από την πρώτη στιγμή. Από πέρυσι ήδη πέτυχα την έγκριση πρόσθετων κονδυλίων, όταν ήταν αρμόδια Επίτροπος η κα. Malmström, προτού ακόμα αναλάβει ως Επίτροπος ο κ. Αβραμόπουλος το ιδιαίτερο χαρτοφυλάκιο που δημιούργησε ο κ. Juncker για τη Μετανάστευση. Πράγματι, αναγνωρίστηκε πως η Ελλάδα αντιμετωπίζει πρόβλημα. Είχε, όμως, υποτιμηθεί το πρόβλημα από την Ευρωπαϊκή Ένωση, κυρίως από την Επιτροπή και το Συμβούλιο, αναφορικά με τις χώρες του Νότου. Όταν πια τους τελευταίους μήνες τα μεταναστευτικά ρεύματα αυξήθηκαν δραματικά κι όταν πια οι απελπισμένοι αυτοί άνθρωποι, μη μπορώντας πλέον και μην επιθυμώντας να ζήσουν σε μια φτωχή χώρα, όπως η Ελλάδα, θέλανε και θέλουν να κατευθύνονται στην Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη. Εκεί η Ευρώπη κατάλαβε ότι το πρόβλημα την ξεπέρασε. Θα έπρεπε να το είχε προβλέψει νωρίτερα και να το διαχειριστεί καλύτερα. Η διαχείριση λοιπόν γίνεται σε πολλά επίπεδα. Το πρώτο επίπεδο αφορά στα κέντρα ελέγχου, τα επονομαζόμενα «hotspots», στα οποία πραγματοποιείται η διαλογή, η καταγραφή και ο διαχωρισμός προσφύγων από μετανάστες και ακολουθεί ο δακτυλοσκοπικός έλεγχος. Το επόμενο στάδιο είναι η διαχείριση των ανθρώπων αυτών, την επόμενη ημέρα. Οπότε μιλάμε για τη μετεγκατάσταση, δηλαδή την αναδιανομή των ανθρώπων στα κράτη μέλη με βάση συγκεκριμένα κριτήρια. Το τρίτο επίπεδο είναι η επανεγκατάσταση, δηλαδή ο τρόπος με τον οποίο οι μετανάστες από τρίτες χώρες θα διανέμονται απευθείας στην ΕΕ. Ο τέταρτος πόλος είναι η συνεννόηση και συνεργασία με τις χώρες προέλευσης, όπως είναι οιεμπόλεμες ζώνες, για τις οποίες η Ευρώπη ήδη εδώ και χρόνια θα έπρεπε να είχε κάνει πολύ σημαντικά βήματα σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής αλλά έχει ολιγωρήσει– και σε δεύτερο επίπεδο, οι χώρες διέλευσης. Λόγω των γεγονότων στη Συρία, γνωρίζουμε ότι εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες κατευθύνονται κατά κύριο λόγο προς την Τουρκία με σκοπό να εισέλθουν στην ΕΕ μέσω των ελληνικών νησιών. Κι εκεί, ξεκινούν για εμάς πολύ σημαντικά προβλήματα. Δεδομένου ότι η Τουρκία αποτελεί στρατηγικό εταίρο της ΕΕ, . κατά την άποψή μου, το στοίχημα για την ΕΕ είναι να εκφράσει τη βούληση και να μπορέσει να οδηγήσει την Τουρκία στη δημιουργία κέντρων ελέγχου “hotspots” στα παράλιά της. Παρότι το ζήτημα αυτό θέλει πολύ δρόμο ακόμα και σε νομική ρύθμιση,εάν υπάρχει πολιτική βούληση, πραγματικά όλα λύνονται. Με τον τρόπο αυτό, αφενός μεν θα γίνεται η αναδιανομή των προσφύγων στα κράτη μέλη χωρίς να περνούν από την Ελλάδα αλλά και η επαναπροώθηση των μεταναστών, οι οποίοι δεν πληρούν τα κριτήρια για να έχουν τη ιδιότητα του πρόσφυγα, πίσω στις χώρες τους. Το ζήτημα αυτό είναι πολύ σημαντικό, καθώς αγγίζει τον πυρήνα του οργανωμένου εγκλήματος και αποτελεί το μόνο τρόπο για την αντιμετώπιση – και σε επόμενο στάδιο την πλήρη εξάρθρωση – των τεράστιων κυκλωμάτων διακινητών, οι οποίοι δρουν και ανθίζουν στα παράλια της Τουρκίας. Ενδεχομένως υπό την ανοχή των τουρκικών αρχών. Αυτό είναι κάτι το οποίο λέμε, καθώς εκεί μας οδηγούν τα στοιχεία. Η απόδειξη είναι πολύ δύσκολη αλλά εκείνοι που οφείλουν να το γνωρίζουν, το ξέρουν. Και δεν το αντιμετωπίζουν.
ΓΚ: Ποιά η άποψή σας για τα αποτελέσματα του Συμβουλίου Εσωτερικών Υποθέσεων της 9ηςΝοεμβρίου 2015;
ΕΒ: Τα αποτελέσματα, στα οποία αναφέρεστε, εστιάζουν περισσότερο στην ανάγκη σύστασης “hotspots”σε χώρες των Βαλκανίων, ανεξαρτήτως εάν είναι κράτη μέλη ή όχι. Άρα θα τολμήσω να κάνω μια «πονηρή σκέψη», ότι πιθανόν εξετάζεται σοβαρά η επανεγκατάσταση από τρίτες χώρες.Συνεπώς, γιατί όχι κι από την Τουρκία; Ο Επίτροπος Αβραμόπουλος, ο οποίος κάνει πολύ σοβαρή δουλειά έχει επανειλημμένα διατυπώσει «άλλο Ευρωπαϊκή Ένωση και άλλο Κράτη Μέλη». Έχει δίκιο. Από τη μία η Ευρώπη, δηλαδή η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, προτείνει ένα συγκεκριμένο μέτρο και από την άλλη το Συμβούλιο με τη σύμπραξη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου -που στα περισσότερα θέματα συννομοθετούν, όπως στη μετεγκατάσταση-αποφασίζουν για την υιοθέτηση του μέτρου αυτού. Ωστόσο, ορισμένα κράτη μέλη στο Συμβούλιο δεν δείχνουν αλληλεγγύη, με αποτέλεσμα κάποια θετικά μέτρα να μην προχωράνε ή να καθυστερούν. Παρόλα ταύτα, αντιλαμβάνεστε ότι η φιλοσοφία της ΕΕ, η οποία εδράζεται στην αλληλεγγύη, δεν μπορεί να έχει υποχρεωτικούς κανόνες, για να επιβάλλει συγκεκριμένες πολιτικές. Μόνο ενδεχομένως κάποιας μορφής διαδικασίες επί παραβιάσει ενώπιον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου. Αλλά το πρόβλημα δεν λύνεται έτσι. Επομένως, αναφέρομαι σε αυτό, γιατί κάποια ισχυρά κράτη μέλη δεν ανταποκρίνονται απέναντι στα προβλήματα της Ελλάδας σχετικά με το προσφυγικό. Μάλιστα, κρατούν και μία ευνοϊκότερη στάση απέναντι στην Τουρκία στο θέμα αυτό. Και τούτο διότι, όταν η Τουρκία, χωρίς να έχει αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία, χωρίς να έχει τηρήσει τις υπογραφές της στις συμφωνίες επανεισδοχής μεταναστών τόσο με την ΕΕ όσο και με την Ελλάδα και χωρίς να έχει διαχειριστεί το θέμα, δεν μπορεί να ασκεί πίεση προς την ΕΕ και να ζητά ανταλλάγματα, αν και, όπως αποδεικνύεται στην πράξη, το πράττει ούτε λίγο ούτε πολύ Αυτό θα έπρεπε να τονίζεται σε κάθε ψήφισμα και σε κάθε άλλη ενέργεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Εμείς το τονίζουμε και θα γίνω λίγο πιο αναλυτική. Εννοώ, ότι δεν μπορεί η Τουρκία να μας κουνάει το δάχτυλο -όπως τις προάλλες με τον κ. Νταβούτογλου- ότι εμείς δηλαδή ως ΕΕ έχουμε πρόβλημα να διαχειριστούμε 250 χιλιάδες ανθρώπους, λες και δεν πρόκειται για ψυχές αλλά για αριθμούς, ενώ εκείνη υποτίθεται ότι φιλοξενεί στα παράλια της και ευρύτερα στην ενδοχώρα είτε δύο είτε τέσσερα εκατομμύρια, όπως ενίοτε λέει. Ούτε μπορεί να ζητάει ανταλλάγματα, άνοιγμα κεφαλαίων για τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις ή αύξηση των κονδυλίων, προκειμένου να συνεργαστεί, ενώ δεν έχει τηρήσει τις υποχρεώσεις της και τις δεσμεύσεις της προς την ΕΕ και ενώ μόλις πρόσφατα πήρε ακόμα 3 δισεκατομμύρια για το μεταναστευτικό. Mε άλλα λόγια, ζητά ανταλλάγματα, γνωρίζοντας ότι δεν έχει τηρήσει τις υποχρεώσεις της. Και το κακό για εμάς συγκυριακά είναι ότι στις πρόσφατες εκλογές, αναβαθμίστηκε ο κ. Ερντογάν με μεγάλο ποσοστό, ανεξάρτητα εάν του λείπουν 13 ή 14 ψήφοι για να αλλάξει το Σύνταγμα, όπως επιθυμεί. Σε κάθε περίπτωση, έχουμε να κάνουμε με μια μεγάλη δύναμη, που γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά έχει ενδιαφέρον για την ΕΕ. Αλλά και αριθμητικά, αυτή τη στιγμή έχει ένα μεγάλο μέγεθος πληθυσμού, που αριθμεί σε 76-77 εκατομμύρια. Επομένως, είναι μια υπολογίσιμη δύναμη ως στρατηγικός εταίρος της ΕΕ. Εκεί η ΕΕ πρέπει να απευθυνθεί και να πιέσει σε διπλωματικό επίπεδο, με μια εξωτερική πολιτική ευθύνης, ώστε να τηρηθούν οι κανόνες και αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών από την Τουρκία, ώστε να μπορέσουμε να συνεργαστούμε σε ένα επόμενο στάδιο. Διαφορετικά το προσφυγικό θα αποβεί η ωρολογιακή βόμβα που εγώ υποστηρίζω, έχοντας αυτή την αιρετική άποψη για την αναγκαιότητα να πάνε τα “hotspots”στα παράλια της Τουρκίας και μάλιστα σε συγκεκριμένα σημεία. Εκεί, όπου υπάρχουν τα κυκλώματα των διακινητών. Για αυτό το θέμα συγκεκριμένες πληροφορίες έχουν αποτυπωθεί από συναδέλφους σας και στον ελληνικό τύπο.
ΓΚ: Ως μέλος της Επιτροπής Πολιτικών Ελευθεριών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, και σκιώδης εισηγητής της έκθεσης σχετικά με την κατάσταση των θεμελιωδών δικαιωμάτων στην Ευρωπαϊκή Ένωση 2013-2014, έχετε τονίσει επανειλημμένα τη σπουδαιότητα της καταπολέμησης εμπορίας ανθρώπων, το λεγόμενο trafficking αλλά και των διακινητών (smuggling). Ποιές είναι οι προτεραιότητες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου αλλά και οι προσωπικές σας φιλοδοξίες για το συγκεκριμένο ζήτημα;
ΕΒ: Καλώς κάνετε το διαχωρισμό. Η έκθεση, δεν έχει χαρακτήρα νομοθετικού περιεχομένου, ωστόσο, πάντοτε οι εκθέσεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, αποτελούν κορμό και εισήγηση για επόμενες νομοθετικές πρωτοβουλίες. Στην έκθεση τονίζουμε καταρχάς την ανάγκη της ισότητας σε επίπεδο αναγνώρισης δικαιωμάτων καθώς και την ανάγκη για περισσότερη προσοχή και στελέχωση των υπηρεσιών που διερευνούν το ηλεκτρονικό έγκλημα. Προσωπικά, έχω εκπονήσει πρόσφατα μια μελέτη με τους συνεργάτες μου, που αφορά στο computer crime και cybercrime. Διότι εκεί γίνεται το μεγαλύτερο ξέπλυμα χρήματος. Επιπλέον, στο οργανωμένο έγκλημα είναι πλέον πρωταγωνιστές και οι διακινητές. Παλαιότερα υπήρχε το δουλεμπόριο, το trafficking, δηλαδή όπλα, ναρκωτικά και πλέον τοsmuggling, το οποίο ξεπλένει τζίρους εκατομμυρίων. Ο έλεγχος είναι πολύ σημαντικός. Όπως ξέρετε, το ηλεκτρονικό έγκλημα εξελίσσεται χάρη στην τεχνολογία και υπερβαίνει τις δυνατότητες του ανθρώπου, ώστε να το ελέγξει. Σε ορισμένα κράτη μέλη – ευτυχώς όχι στην Ελλάδα – υπάρχουν υποστελεχωμένες υπηρεσίες, οι οποίες, εάν στελεχωθούν επαρκώς, μπορούν να προλάβουν τους ρυθμούς εξέλιξης σε μεγάλο βαθμό. Χρειάζεται ωστόσο να υπάρξει βούληση. Αλλά ακόμα κι όταν υπάρχει, προσκρούει σε συγκεκριμένα συμφέροντα . Κι εκεί δημιουργείται το πρόβλημα. Γενικά όμως μπορούμε να πούμε ότι σε μεγάλο βαθμό τα θεμελιώδη δικαιώματα, τα οποία αφορούν σε πολλές και διαφορετικές κατηγορίες πολιτών, έχουν κατακτηθεί από την ΕΕ. Βέβαια, για να μιλήσουμε για συγκεκριμένες περιπτώσεις έλλειψης ισότητας, ύπαρξης αδικιών και, γιατί όχι, και για κράτη μέλη περισσοτέρων ταχυτήτων, πρέπει να είμαστε ρεαλιστές και ειλικρινείς. Εάν τα θεμελιώδη δικαιώματα σε ορισμένα κράτη μέλη του Βορρά είναι προνομιούχα στην αναγνώρισή τους σε σχέση με την Ελλάδα, τη Μάλτα ή τις νέες χώρες της Βαλτικής, τότε υπάρχει ασφαλώς πρόβλημα. Αυτό δεν σημαίνει ΕΕ. Σημαίνει μια οικογένεια πολλών ταχυτήτων. Μοιάζει, όπως συνηθίζω να λέω, με μια μάνα που διαχωρίζει τα παιδιά της, ως προς τη στοργή της, ως προς την παροχή προστασίας και εφοδίων, που οφείλει να δίνει επί ίσοις όροις κάθε οικογένεια στα παιδιά της.
ΓΚ: Μιλώντας για θεμελιώδη δικαιώματα ,θέλαμε να μας πείτε την άποψή σας για το ζήτημα της βίας κατά των γυναικών.
ΕΒ: Αναλογιστείτε ότι το 63% περίπου των θυμάτων εμπορίας και βίας είναι γυναίκες. Βέβαια, κάθε κράτος μέλος έχει τη δική του νομοθεσία στο θέμα αυτό. Γι’ αυτό τονίζουμε την αναγκαιότητα της εξέλιξης των νομοθεσιών που μπορούν να αποτρέψουν το φαινόμενο αυτό σε κάποιο βαθμό. Άποψή μου είναι ότι πρέπει να γίνεται ειδική εκπαίδευση στον κορμό της εφηβείας, δηλαδή στο λύκειο, καθώς οι βίαιοι άνθρωποι είναι επί το πλείστον άνθρωποι που δεν γνωρίζουν τις μορφές βίας ή που δεν έχουν υποστεί βία. Στα νεανικά χρόνια και ιδιαίτερα στην εφηβεία, εντυπώνεται το συναίσθημα και διαμορφώνεται και ολοκληρώνεται η διαμόρφωση του πυρήνα της προσωπικότητας των ανθρώπων. Εγώ πιστεύω ότι πρέπει να υπάρχουν εξειδικευμένα μαθήματα, εξειδικευμένες ημερίδες μεταξύ ειδικών αλλά και για τα θύματα. Τα θύματα πρέπει να απενοχοποιήσουν τον εαυτό τους, καθώς υπάρχει η θυματοποίηση «για να με κακοποιούν κάπου φταίω». Αυτό πρέπει να εξαλειφθεί. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να ασκήσει σε άνθρωπο καμία μορφή βίας, από την λεκτική μέχρι την οποιαδήποτε ακραία μορφή. Βεβαίως, πέραν της νομοθεσίας και με βάση την αρχή της επικουρικότητας, είναι σημαντικό να υπάρξει διακρατική συνεργασία με κοινές πολιτικές αντιμετώπισης για όλα τα κράτη μέλη. Χρειάζονται περισσότερες οδηγίες, στις οποίες να μην υπεισέρχεται η αναγκαιότητα διαφοροποίησης από κράτος μέλος σε κράτος μέλος. Γιατί, ή είμαστε Ευρώπη που έχουμε μια κοινή κουλτούρα υπεροχής αξιών, δικαιωμάτων και αλληλεγγύης ή πρέπει να επιλέξουμε να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα ως μια Ευρώπη πολλών ταχυτήτων. Πρέπει ανά πάσα στιγμή και ανάλογα με το πώς διαμορφώνεται η ΕΕ, να επιστρέφουμε στις αρχές που αποτυπώνονται στην ιδρυτική της διακήρυξη. Διαφορετικά δεν θα μιλάμε στο μέλλον για μια ΕΕ. Εγώ θέλω να συνεχίσουμε να μιλάμε. Ειδικά, αυτή τη στιγμή με το μεταναστευτικό έχουμε ανάγκη την αξία της συνειδητής ευρωπαϊκής ταυτότητας. Τόσο μέσω της ιδιωτικής πρωτοβουλίας όσο και μέσω της αυτοδιοίκησης, μπορούν να εκπονούνται προγράμματα σε κάθε κράτος μέλος που να αποβλέπουν στην ενημέρωση, ευαισθητοποίηση και εκπαίδευση για το τί είναι βία, ποιά είναι τα αίτια που τη γεννούν, γιατί πρέπει να σταματήσει, πώς τιμωρείται και ποιές μορφές είναι αξιόποινες. Κατά την άποψή μου η λεκτική βία είναι αξιόποινη, κι ας μην είναι ύβρις. Αποτελεί πίεση του ανθρώπου προς τον άνθρωπο και καθοδήγηση της βούλησής του. Εννοώ τη νοοτροπία που υπάρχει σε κάποιους ανθρώπους, να προσπαθούν να αλλάξουν τους άλλους. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τους ανθρώπους, μπορούμε όμως να τους βελτιώσουμε, εφόσον βελτιώσουμε πρώτα τον εαυτό μας. Κι αυτή είναι η άποψη μου, όχι ως Ευρωβουλευτής, αλλά από τα μαθητικά μου χρόνια. Και φυσικά οι γυναίκες πρέπει να αναφέρουν τα περιστατικά. Παλαιότερα υπήρχε ο αποκλεισμός, μια μορφή πολύ έντονου στιγματισμού και λόγω μιας σαθρής νοοτροπίας υπήρχε η επανάληψη της βίας στη δικαστική διερεύνηση της υπόθεσης. Αυτό, πρέπει οι γυναίκες αλλά και οι άντρες επίσης όπως τα παιδιά, να το βγάλουν από την νοοτροπία τους και να καταλάβουν ότι η καταπολέμηση είναι η δημοσιοποίηση και ο στιγματισμός των δραστών. Και όχι η θυματοποίηση του ατόμου από τον ίδιο του τον εαυτό. Αυτό είναι παθογένεια, η οποία θα πρέπει να εξαλειφθεί. Γιατί έγκειται σε επίπεδο εσφαλμένης νοοτροπίας. Και δεν πρέπει να περάσουν γενεές για να αλλάξει. Πρέπει να αλλάξει άμεσα.
ΓΚ: Ας περάσουμε σε ένα θέμα που αφορά την επαγγελματική σταδιοδρομία και εξέλιξης των γυναικών για το οποίο και σημειώσατε μια μεγάλη επιτυχία στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο με την υπερψήφιση σχετική σας έκθεσης. Μιλήστε μας διεξοδικότερα για τις προτάσεις που περιλαμβάνονται στην έκθεσή σας.
ΕΒ: Το πρώτο που επισημάναμε σε αυτή την έκθεση, η οποία και ψηφίστηκε ομόφωνα και με μια εξαιρετικά ευρεία συναντίληψη, ήταν να θίξουμε αυτό το θέμα, ξεκινώντας με την παραδοχή ότι βρισκόμαστε στο 2015 και ακόμα μιλάμε για διάκριση των γυναικών σε ανώτατα αξιώματα, στην ακαδημαϊκή καριέρα και την έρευνα. Η διάκριση επίσης έγκειται και στο επίπεδο του φύλου αλλά και της αμοιβής ατόμων με ίδια τυπικά και ουσιαστικά προσόντα. Αυτό συμβαίνει, γιατί η αναγνώριση περνάει μέσα από αξιολόγηση. Αν οι ομάδες και οι επιτροπές αξιολόγησης δομούνται από πρόσωπα, τα οποία δεν έχουν παρωπίδες και ξέρουν να κρίνουν αντικειμενικά, το πρόβλημα δεν θα υπήρχε. Εξακολουθεί να υπάρχει όμως, καθώς υπάρχουν ακόμα νοοτροπίες, που δεν ενισχύουν τη μητέρα, η οποία έχει πολλές αρμοδιότητες, δεν ενισχύουν τη μονογονεϊκή οικογένεια, δεν αντιλαμβάνονται ότι οι γυναίκες καριέρας, που έχουν κατακτήσει ανώτατα αξιώματα, είναι γυναίκες, οι οποίες έχουν υποβληθεί σε θυσίες για την προσωπική τους ζωή. Δηλαδή, προσπαθούν να συγκεράσουν αντιφατικές και αντίθετες δραστηριότητες, για να πετύχουν ένα μείζονα στόχο. Είναι γυναίκες, οι οποίες τον έχουν επιτύχει χάρη στις προσωπικές τους δυνάμεις και αυτό πρέπει να αναγνωρίζεται και να αμείβεται. Αυτό αποτυπώνει η έκθεση και νομίζω ότι έχουν γίνει πολύ σημαντικά βήματα, καθώς ακόμα και στατιστικά βλέπουμε να μειώνονται οι δείκτες των ποσοστών που τα καταγράφουν. Γίνονται βήματα όχι πολύ γρήγορα αλλά πολύ σημαντικά. Θέλω να πιστεύω, όπως είπα και στην προφορική μου ανάπτυξη, ότι επειδή έχουμε ακόμα τριάμισι χρόνια μπροστά μας, ίσως στο τέλος αυτής της θητείας, η έκθεση αυτή να είναι άλλου περιεχομένου. Δεν μιλάω για εξάλειψη, θα ήταν όνειρο. Αλλά και τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα αρκεί να το θέλουμε, να το πολεμάμε, να υπενθυμίζουμε διαρκώς και να μην τα ξεχνάμε, όταν «σβήσουν τα φώτα της δημοσιότητας». Όπως συμβαίνει με πολύ σημαντικά πράγματα στη ζωή μας.
ΓΚ: Στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων σας, θα θέλαμε ένα σύντομο σχόλιό σας για τον τουρισμό.
ΕΒ: O τουρισμός αποτελεί έναν από τους βασικότερους τομείς ανάπτυξης για όλη την Ευρώπη, η οποία έχει μεγάλη πολιτιστική αξία και ιστορία. Μπορεί να συμβάλει στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και δημιουργώντας παράλληλα προοπτικές ενίσχυσης των τοπικών κοινωνιών, ενώ ενισχύει τη διάδοση πολιτισμικών στοιχείων μεταξύ των λαών. Για τη χώρα μας ο τουρισμός δίκαια χαρακτηρίζεται ως «βαριά βιομηχανία» καθώς αποτελεί μοχλό για την οικονομική ανάπτυξη και το εμπόριο, ενώ τονώνει την ανταγωνιστικότητα των ελληνικών νησιωτικών περιοχών, που επηρεάζονται από τον τουρισμό χαμηλού κόστους, που αναπτύσσεται σε γειτονικές τρίτες χώρες. Ως το 2014, έγιναν από την αρμόδια Υπουργό, κα. Κεφαλογιάννη, πολύ σημαντικά βήματα για την διάδοση και ενίσχυση του ελληνικού τουρισμού, καθιστώντας την χώρα μας ως έναν από τους πιο ελκυστικούς και δημοφιλείς προορισμούς. Η Ελλάδα όμως έχει να προσφέρει στους ξένους τουρίστες πολλά περισσότερα εκτός από ήλιο και θάλασσα. Διαθέτει συγκριτικά πλεονεκτήματα, όπως την πολυμορφία των τοπίων και των περιφερειών της, τον εξαιρετικό πολιτιστικό της πλούτο. Οφείλουμε λοιπόν να ενισχύσουμε αποτελεσματικά κάθε προσπάθεια τουριστικής αξιοποίησης της χώρας και να προβάλλουμε διαρκώς τα πλεονεκτήματά της . Η Ευρώπη επίσης οφείλει και πρέπει να μεριμνήσει για την οικονομική στήριξη του κλάδου ιδιαίτερα σε παράκτιες περιοχές, που δοκιμάζονται έντονα από την προσφυγική κρίση.
ΓΚ: Η συνέντευξή μας αφορά στην πρωτοβουλία του Vouliwatch «γνωρίστε τους ευρωβουλευτές μας» και αποβλέπει στην ενίσχυση της διαδραστικότητας και του διαλόγου των πολιτών με τους εκλεγμένους εκπροσώπους της χώρας στην ευρωβουλή. Θα θέλαμε να μας πείτε την άποψή σας για την πρωτοβουλία μας και να δώσετε ένα μήνυμα για τους αναγνώστες μας.
ΕΒ: Η θέση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου είναι διαδραστική μεταξύ ψηφοφόρου και υποψηφίου.Σας αξίζουν συγχαρητήρια για αυτή την πρωτοβουλία. Και δεν το λέω ως φιλοφρόνηση, γιατί με φιλοξενείτε. Για πρώτη φορά σε αυτή τη θητεία έγινε προεκλογική εκστρατεία, καθώς είμαστε πλέον αιρετοί και είναι τιμή που οι πολίτες μας επέλεξαν να εκπροσωπήσουμε τη χώρα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Στο διάστημα της εκστρατείας αυτής ανακαλύψαμε ότι οι πολίτες είναι απολύτως ανενημέρωτοι χωρίς δική τους ευθύνη. Να σας θυμίσω πως ισχύει ακόμα και σήμερα που συνομιλούμε. Ξέρουμε ότι στην Ευρωβουλή λαμβάνονται αποφάσεις που αφορούν σε πολύ σημαντικά θέματα για τη χώρα μας, όπως για το προσφυγικό- μεταναστευτικό αλλά και για την οικονομία, καθώς είμαστε το τελευταίο κράτος μέλος που βρίσκεται ακόμα σε πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής. Η πρωτοβουλία σας τείνει και κάνει πράξη να ενημερώσει τους πολίτες, ως προς τί συμβαίνει αλλά και τί σημαίνει Ευρωπαϊκή Ένωση. Πόσο αναγκαία είναι για την Ελλάδα, όχι μόνο από πλευράς οικονομικών συμφερόντων αλλά και λόγω της γεωπολιτικής της θέσης. Κυρίως, πώς μπορούν οι αποφάσεις που λαμβάνονται από την ΕΕ να υπερβούν την επικουρικότητα, δηλαδή τις εθνικές νομοθεσίες και να εφαρμοστούν προς όφελος των επόμενων γενεών. Αυτό μέχρι στιγμής, οι πολίτες δεν το ξέρουν. Τώρα όμως που εμείς μπορούμε να συνομιλούμε μαζί τους, αναλύοντας τις δράσεις μας, βλέπουμε πως υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον, το οποίο εκδηλώνεται ιδιαίτερα στους νέους ανθρώπους. Ξέρουμε πως λόγω της οικονομικής κρίσης, οι νέοι μεταναστεύουν. Έχουμε braindrain (διαρροή εγκεφάλων). Ας μην ξεχνάμε επίσης, ότι η Ευρώπη είναι μια ήπειρος που γερνά. Οι άνθρωποι δεν γεννούν πια είτε λόγω οικονομικών συνθηκών είτε λόγω πολλών ενασχολήσεων. Αντίθετα δέχεται μεταναστευτικά ρεύματα, τα οποία έχουν σαν πολιτική τους την πολυτεκνία. Μόνο έτσι θα το θέσω, γιατί κι εμείς είμαστε φιλόξενοι και ως Ελλάδα είμαστε χώρα μεταναστών. Και το τιμούμε αυτό στην ανθρωπιστική του διάσταση.Κινδυνεύουμε όμως σε 20 χρόνια να έχει αλλάξει η ανθρωπογεωγραφία της Ευρώπης σε βάρος του Ευρωπαίου Πολίτη. Έλεγα λοιπόν, ότι μας βοηθάτε κι εμάς επειδή λειτουργείτε ως πυξίδα. Υπάρχει η επικοινωνία μας τόσο μέσω των ιστοσελίδων αλλά και μέσω μηνυμάτων, που στέλνονται από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Επειδή, ωστόσο, είναι πολύ μεγάλος ο χρόνος που αφιερώνουμε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, , το δικό σας μέσο μας δίνει την ευκαιρία να απαντούμε απευθείας στους πολίτες και προσωπικά στις ερωτήσεις που μας απευθύνονται. Γι’ αυτό έγραψα ένα μήνυμα το οποίο σας παραθέτω περιγραφικά «Ελέγχουμε και στηρίζουμε τους ευρωβουλευτές, που είναι πρεσβευτές των συμφερόντων της πατρίδας μας στην Ευρώπη».
Ελέγχουμε τους ευρωβουλευτές, σημαίνει ότι οφείλουμε να εξηγούμε αλλά κυρίως να λαμβάνουμε τα μηνύματα κι εάν μπορούμε, να τα μεταφέρουμε στην Ευρώπη σε επίπεδο ερωτήσεων και ελέγχου κυρίως των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων .Από την άλλη πλευρά, σημαίνει και στήριξη που χρειάζονται οι ευρωβουλευτές. Γιατί, εάν εμείς στηριζόμαστε από τους πολίτες της Ελλάδος για το έργο που κάνουμε, είμαστε ακόμα πιο δυνατοί να προσφέρουμε. Είμαστε 21 Έλληνες Ευρωβουλευτές, από όλα τα πολιτικά κόμματα και σε ζητήματα που έχουν εθνικά χαρακτηριστικά δεν έχουμε διαφοροποιηθεί μέχρι στιγμής σε καμία σχετική ψηφοφορία . Αυτό σημαίνει, ότι όλοι και ο καθένας μας βέβαια, από την οπτική της δικής του πολιτικής ομάδας και του κόμματος, το οποίο εκφράζει στην Ελλάδα, προσπαθούμε να περάσουμε τα συμφέροντα της πατρίδας μας. Αυτός είναι ο ρόλος του Ευρωβουλευτή. Εάν διαφοροποιηθεί ποτέ, τότε δεν έχει λόγο ύπαρξης.