Συνέντευξη στην εφημερίδα ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ
Συνέντευξη στην Μαρίνα Ριζογιάννη
1. Πιστεύετε ότι έχει εξαντληθεί η δυνατότητα βοήθειας των εταίρων μας απέναντι στη χώρα μας για την διαχείριση του μεταναστευτικού;
Η Ευρώπη στο σύνολό της, η οποία έστω και με καθυστέρηση αντιλήφθηκε ότι το μεταναστευτικό δεν είναι πρόβλημα μόνο των χωρών του Nότου, έχει λάβει ήδη μια σειρά αποφάσεων, προκειμένου να ανακουφίσει κράτη μέλη, όπως η Ελλάδα, που δέχονται το μεγαλύτερο όγκο μεταναστευτικών ροών. Δυστυχώς, ακόμη μένουν πολλά να υλοποιηθούν για την πλήρη εφαρμογή τους.
Σε αυτό το πλαίσιο, οι εταίροι μας οφείλουν να αναλάβουν τη νομική δέσμευση για τη μετεγκατάσταση προσφύγων στα εδάφη τους, υλοποιώντας τις ευρωπαϊκές αποφάσεις που έχουν επιβεβαιώσει σε επανειλημμένες Συνόδους Κορυφής. Ενδεικτικά, από την Ελλάδα έχουν μετεγκατασταθεί μόλις 569 άτομα σε σύνολο 63.000, που πρέπει να μετεγκατασταθούν με ορίζοντα διετίας.
Ζωτικής σημασίας είναι επίσης η παροχή πρόσθετης οικονομικής βοήθειας προς την Ελλάδα, καθώς τα εγκεκριμένα κονδύλια για τη χώρα μας από τα κοινοτικά ταμεία ανέρχονται μόλις στα 475 εκ. ευρώ για την επταετία 2014-2020. Μην ξεχνάμε, ότι το δημοσιονομικό κόστος της χώρας μας για τους πρόσφυγες το 2015 ανήλθε στα 300 – 350 εκ. ευρώ, ενώ σύμφωνα με τις εκτιμήσεις για το 2016, η Ελλάδα πρόκειται να δαπανήσει 600 εκ. ευρώ για την αντιμετώπιση των προσφυγικών ροών.
- Η κριτική που έχουν ασκήσει ορισμένα από τα κράτη, όπως η Αυστρία και η Ουγγαρία, εκτιμάτε ότι είναι υπερβολική και εξυπηρετεί σκοπιμότητες;
Αρκετά κράτη μέλη κρύβουν την απροθυμία τους να δεχτούν πρόσφυγες πίσω από ένα άδικο πολιτικό παιχνίδι επίρριψης ευθυνών στην Ελλάδα για τη διόγκωση της κρίσης. Η δυστροπία και η στάση αυτών των κρατών μελών, που τεχνηέντως εφευρίσκουν επιχειρήματα, για να αποφύγουν τις πολιτικές ή κοινωνικές συνέπειες της προσφυγικής κρίσης, αν και υποχρεούνται να αναλάβουν αυτό το βάρος και το συνακόλουθο πολιτικό κόστος, είναι σε κάθε περίπτωση πολιτικά ανεύθυνη, γιατί παραβιάζει τις ευρωπαϊκές συνθήκες και την αρχή της αλληλεγγύης μεταξύ των κρατών μελών.
Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε, ότι η ανεπάρκεια της ελληνικής κυβέρνησης στη διαχείριση της κρίσης έδωσε αφορμή σε τέτοιου είδους αιτιάσεις.
- Τι αντίκτυπο έχει σε επίπεδο Ευρώπης η διαχείριση που έχει επιφυλάξει η Ελληνική κυβέρνηση στο μεταναστευτικό;
Έχω κατ’ επανάληψη δηλώσει ότι, εάν οι πρωτόγνωρες αυτές προσφυγικές και μεταναστευτικές ροές δεν αντιμετωπιστούν άμεσα, μεθοδικά και συντονισμένα, με κοινές ευρωπαϊκές πολιτικές, ενδέχεται να εξελιχθούν σε ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των αξιών της.
Είναι προφανές ότι η Ελλάδα, λόγω της γεωγραφικής της θέσης, υφίσταται το μεγαλύτερο προσφυγικό και μεταναστευτικό βάρος από κάθε άλλη ευρωπαϊκή χώρα.
Η κατάσταση αυτή, δυστυχώς, έχει επιδεινωθεί περαιτέρω από λάθη και παραλείψεις της ελληνικής κυβέρνησης, όπως, μεταξύ άλλων, η πολιτική “ανοικτών συνόρων” χωρίς ελέγχους, η ανυπαρξία εθνικού σχεδιασμού για το προσφυγικό ζήτημα, η αδυναμία αξιοποίησης πολύτιμων κοινοτικών πόρων, οι σημαντικές καθυστερήσεις στη δημιουργία κέντρων πρώτης υποδοχής μεταναστών και προσφύγων αλλά και οι ελλείψεις στη στελέχωση των μεταναστευτικών δομών.
- Η χώρα μας είναι γνωστό ότι δεν διαθέτει δομές για την περίθαλψη των ασυνόδευτων ανήλικων μεταναστών. Αλλά όπως αποδεικνύεται είναι ένα θέμα που δεν απασχολεί τα αρμόδια όργανα της Ευρώπης. Ποια είναι η δική σας θέση;
Αναμφισβήτητα τα παιδιά, και ιδιαίτερα τα ασυνόδευτα ανήλικα, αποτελούν μία ιδιαίτερα ευάλωτη ομάδα μετακινούμενων πληθυσμών, που χρήζουν ειδικής φροντίδας και μεταχείρισης σε όλα τα επίπεδα. Μάλιστα, σε παρέμβασή μου προς την Επιτροπή, έχω θίξει το θέμα της εξαφάνισης ανήλικων προσφύγων που έφτασαν σε ευρωπαϊκό έδαφος, ζητώντας να υπάρξει άμεσα αντιμετώπιση του φαινομένου αυτού, καλύτερη καταγραφή -κατά προτεραιότητα- των παιδιών και πιο αποτελεσματική διακρατική αστυνομική και δικαστική συνεργασία σε αυτόν τον τομέα.
Στην Ελλάδα, παρά το γεγονός ότι το πρώτο τρίμηνο του 2016 παρουσιάζει αύξηση ο αριθμός των ασυνόδευτων προσφυγόπουλων, που φτάνουν στα ελληνικά νησιά από τα τουρκικά παράλια, δεν διαθέτουμε ακόμα συγκεκριμένες δομές και χώρους φιλοξενίας για αυτά τα παιδιά.
Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η νομοθεσία υπάρχει. Ο Κανονισμός του Δουβλίνου, προβλέπει ότι οι ασυνόδευτοι ανήλικοι έχουν δικαίωμα να επανενωθούν με συγγενείς τους, ακόμη και όταν αυτοί δεν υπόκεινται στο καθεστώς του πρόσφυγα αλλά είναι αιτούντες πολιτικό άσυλο.
Σε αυτό το πλαίσιο, οφείλει η πολιτεία να μεριμνήσει άμεσα, χωρίς περαιτέρω καθυστερήσεις, για τις τύχες αυτών παιδιών, που αποτελούν την πιο δραματική όψη της προσφυγικής κρίσης, τη φροντίδα και την επανένωση με τους συγγενείς τους.
.