Άρθρο στη euractiv.gr για την Ευρωπαϊκή Ημέρα για τα Θύματα της Τρομοκρατίας
Μέσα στην πληθώρα των «παγκοσμίων ή ευρωπαϊκών ημερών», που βρίσκονται διάσπαρτες στο ημερολόγιο, θεωρώ ότι υπάρχουν ορισμένες, οι οποίες αξίζουν πραγματικά την προσοχή και την ευαισθητοποίησή μας.
Η 11η Μαρτίου, ημέρα μνήμης για τα θύματα της τρομοκρατίας, για μένα κατέχει εξέχουσα θέση ανάμεσά τους.
Η ξεχωριστή προσωπική μου ευαισθησία γι’ αυτό το θέμα, πηγάζει από το ότι υπήρξα συνήγορος πολιτικής αγωγής για τις οικογένειες των θυμάτων των τρομοκρατικών οργανώσεων 17Ν και ΕΛΑ.
Με αυτή την αφορμή, βίωσα εκ του σύνεγγυς τον απέραντο πόνο των οικογενειών των θυμάτων τρομοκρατικών ενεργειών και το αναντικατάστατο κενό, που μένει για πάντα στις ψυχές τους.
Ως συνήγορος αυτών των οικογενειών, αλλά πρωτίστως ως άνθρωπος, προσπάθησα με όλες μου τις δυνάμεις να τους στηρίξω ηθικά και να συμβάλλω, στο μέτρο του δυνατού, στην επούλωση των βαθύτατων ψυχικών τους τραυμάτων.
Το έπραξα αυτό, γιατί αισθάνθηκα το ειδικό βάρος της ευθύνης, που δημιουργεί η θέση της υπεράσπισης της μνήμης θυμάτων τρομοκρατίας. Είναι ένα είδος ευθύνης, που δεν περιορίζεται στο αυστηρό χρονικό πλαίσιο μιας δίκης, αλλά μας ακολουθεί για χρόνια μετά.
Γι’ αυτό και αισθάνθηκα πραγματική συγκίνηση, όταν πριν λίγες ημέρες εκπροσωπώντας τη χώρα μας, είχα την ευκαιρία να ασχοληθώ και πάλι με αυτό το θέμα, όχι όμως πλέον ως συνήγορος, αλλά ως ευρωβουλευτής.
Αναφέρομαι στην παρέμβασή μου στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με αφορμή κοινό ψήφισμα για τη θέσπιση μέτρων κατά της τρομοκρατίας και την ανανέωση της αντιτρομοκρατικής στρατηγικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο μάλιστα υιοθετήθηκε με μεγάλη πλειοψηφία.
Σκοπός του ψηφίσματος ήταν η ενίσχυση των ελέγχων στα εξωτερικά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η καλύτερη συνεργασία με τις εταιρείες κοινωνικής δικτύωσης για τον περιορισμό διακίνησης τρομοκρατικού υλικού μέσω διαδικτύου, η πρόληψη της ριζοσπαστικοποίησης για θρησκευτικούς λόγους μέσω προγραμμάτων ευαισθητοποίησης, ο συντονισμός με τρίτες χώρες για πιο αποτελεσματική ανταλλαγή πληροφοριών και η στήριξη με κάθε τρόπο των θυμάτων της τρομοκρατίας.
Στην παρέμβασή μου τόνισα την ανάγκη συνεννόησης και συνεργασίας του συνόλου των πολιτικών δυνάμεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, προκειμένου να σταλεί προς κάθε κατεύθυνση ένα ηχηρό και σαφές μήνυμα κατά της τρομοκρατίας.
Πιστεύω πως η αντιμετώπιση του προβλήματος απαιτεί κοινό διασυνοριακό διάλογο, γιατί η τρομοκρατία δεν γνωρίζει σύνορα, αλλά και κοινή αντιτρομοκρατική στρατηγική. Κοινή στρατηγική σε επίπεδο αφ’ ενός πρόληψης, μέσω της παιδείας και της ευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης και αφ’ ετέρου καταστολής, με την υιοθέτηση των κατάλληλων μέτρων.
Παρά το γεγονός ότι κατά γενική παραδοχή στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχουμε διευρυμένες ελευθερίες, ανακύπτουν ακόμη και σήμερα δυστυχώς ζητήματα ταυτότητας, πολιτισμού και θρησκείας, που γίνονται αιτίες συγκρούσεων, ρατσιστικών επιθέσεων, αλλά και τρομοκρατικών ενεργειών.
Υπό το πρίσμα αυτό, στόχος της Ευρώπης πρέπει να είναι η εκπαίδευση των πολιτών, ούτως ώστε αυτοί να έχουν μεγαλύτερη επίγνωση των συνεπειών, όταν επικρατούν στις κοινωνίες μας το μίσος, η μισαλλοδοξία και ο ρατσισμός.
Εξίσου σημαντικός στόχος όμως πρέπει να είναι και η αλλαγή πολιτικών, που καταστρέφουν την κοινωνική συνοχή και διαχωρίζουν τα κράτη μέλη σε πλούσια και φτωχά, προσφέροντας έδαφος σε ακραίες φωνές.
Θα ήθελα ακόμη να επισημάνω την αλλαγή κινήτρων των τρομοκρατικών επιθέσεων τα τελευταία χρόνια, καθώς καταγράφεται έξαρση της θρησκευτικής τρομοκρατίας, αλλά και την αυξημένη επικινδυνότητα των τρομοκρατών. Αναφέρομαι στην αποτρόπαια δράση των Τζιχαντιστών, η οποία ξεπερνά σε αγριότητα ακόμη και την πιο νοσηρή φαντασία, δεδομένου ότι οι φανατικοί ισλαμιστές τρέφουν απύθμενο μίσος, ιδίως κατά των χριστιανών.