Προστασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα
Πρόσφατα το Δικαστήριο της ΕΈ έκρινε ανίσχυρη την υπ’ αριθμ. 2000/520 απόφαση της Επιτροπής σχετικά με την επάρκεια προστασίας κατά την επεξεργασία των προσωπικών δεδομένων που μεταφέρονται από την ΕΕ στις ΗΠΑ, κοινώς γνωστής ως “Ασφαλής Λιμένας”. Έθεσε μάλιστα ως νομικούς άξονες για την υψηλή προστασία των προσωπικών δεδομένων των Ευρωπαίων πολιτών το Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ και την υπ’ αριθμ. 95/46 Οδηγία. Βάσει λοιπόν της Ευρωπαϊκής Νομοθεσίας, το Δικαστήριο κατέληξε ότι οι ΗΠΑ δεν εξασφαλίζουν επίπεδο προστασίας προσωπικών δεδομένων ισοδύναμο με αυτό της Ένωσης και αναγνώρισε την εξουσία των εθνικών αρχών ελέγχου να κρίνουν τη συμμόρφωση με τους όρους της Οδηγίας κατά τη μεταφορά δεδομένων προς τρίτες χώρες.
Κατόπιν τούτων, ερωτάται η Επιτροπή:
-Πώς θα εξασφαλιστεί εφεξής η υψηλή και επαρκής προστασία των προσωπικών δεδομένων των Ευρωπαίων πολιτών, τα οποία μεταφέρονται στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, δεδομένου ότι οι ροές δεδομένων εν γένει δεν γίνεται να αποφευχθούν; Ποιός ο εγγυητικός ρόλος της Επιτροπής για την προστασία αυτών των δεδομένων;
-Κατά πόσο η ακύρωση της απόφασης θα επηρεάσει την πρόοδο των διαπραγματεύσεων της ΕΕ με τις ΗΠΑ για τη λεγόμενη συμφωνία “ομπρέλα” καθώς και για άλλες εν εξελίξει συμφωνίες (TTIP, TiSA);
-Θα επηρεαστούν οι διαπραγματεύσεις του νέου νομοθετικού πακέτου της ΕΕ (Κανονισμός και Οδηγία) για τις διαβιβάσεις δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα στα πλαίσια αστυνομικής και δικαστικής συνεργασίας;